Polska polityka ekologiczna – zasada subsydiarności

Zasada subsydiarności to jedna z podstawowych zasad określających reguły postępowania administracji, zarówno na szczeblu międzynarodowym jak i krajowym. Uznaje się ją za regulator środków, które powinny być podejmowane na określonym poziomie w zależności od wyraźnej korzyści uzyskanej przy użyciu ich na innym. Realizacja celów ochrony środowiska wiąże się z przestrzeganiem zasady subsydiarności. W przypadku polityki ekologicznej krajów Wspólnoty, dotyczyć to może działań, które na poziomie EU mogą być realizowane wtedy, gdy stwierdzi się ich większą efektywność w porównaniu takimi samymi działaniami użytymi osobno przez państwa członkowskie. Zasada subsydiarności pokazuje istnienie różnorodnych preferencji poszczególnych krajów członkowskich i dysponowanie przez nich większą informacją o ich środowiskowych potrzebach, niż wyższy poziom organizacji.

Zapisy dotyczące zasady subsydiarności w prawie ochrony ekologii, znajdują się w II Polityce Ekologicznej Państwa. Wyodrębnione są ogólne kierunki prawa ochrony środowiska i jego dostosowanie do wymagań Unii Europejskiej. Według założeń tego dokumentu, skuteczność realizacji polityki ekologicznej wymaga stworzenia nowoczesnego i spójnego wewnętrznie systemu prawa ochrony środowiska, które spełnia podstawowe wymagania tj:

-zgodność z Konstytucją,
-zgodność z wymaganiami UE,
-akceptacja społeczna,
-możliwość wdrożenia,
-skuteczność ekologiczna,
-efektywność ekonomiczna.

Zasada subsydiarności mająca miejsce w polityce ekologicznej Polski wynika z przynależności kraju do Wspólnoty Europejskiej.
Gruntownie przebudowany, w stosunku do obecnie obowiązującego, system prawa ochrony środowiska, powinien stwarzać możliwość elastycznego wyboru instrumentów dla realizacji określonych celów, stosując przy konstytucyjną zasadę pomocniczości.

Wymaga się w niej realizacji celów na najbardziej odpowiednim szczeblu – centralnym, wojewódzkim i lokalnym. Niektóre mogą zostać również powierzone instytucjom niepaństwowym, takim jak: jednostki badawczo – rozwojowe, fundacje, organizacje gospodarcze cze ekologiczne. Czynnikiem niezbędnym jest uwzględnienie struktury administracyjnej państwa i precyzyjne dokonanie podziału kompetencji. Umożliwi to określenie zakresu odpowiedzialności pomiędzy poszczególnymi szczeblami struktury tworzącej i zarządzającej ochroną środowiska.